maandag 5 november 2012
Tim Ribberink
http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/2012/11/rouwadvertentie_in_je_gezicht.html
Op Twitter kom ik een bericht tegen van Dolly Bellefleur over de overlijdensadvertentie van Tim Ribberink in de Twentse krant de Tubantia. De advertentie is als foto aan het bericht toegevoegd. Van de tekst word ik ijskoud en intens verdrietig. Een twintigjarige jongeman heeft zichzelf van het leven beroofd omdat hij gepest werd.
In de advertentie is een foto opgenomen van het afscheidsbriefje dat hij aan zijn ouders schreef. Van de tekst word ik heel erg stil.
"Lieve pap en mam,
Ik ben mijn hele leven bespot, gepest en buitengesloten. Jullie zijn fantastisch. Ik hoop dat jullie niet boos zijn.
Tot weerziens, Tim."
De tekst grijpt me naar de strot. Ik heb zelf kinderen en voel het intense verdriet van de ouders. Op school ben ik vroeger zelf ook flink gepest, dus ik kan me een beetje voorstellen hoe Tim zich gevoeld moet hebben. Ook ik heb toen wel eens gespeeld met de gedachte aan zelfmoord. Maar ik leef nog. Mijn God, hoe erg moet je gepest worden voordat eruit stappen een aantrekkelijker alternatief wordt?
Dolly (Ruud Douma) heeft het bericht ook weer van iemand anders geretweet. Het nieuws blijkt als een lopend vuurtje over Twitter te gaan. GeenStijl pikt het bericht op en zet geschokt een artikeltje online met de rouwadvertentie erboven. Hypocriet, denk ik dan. GeenStijl is een website waar afzeiken en nodeloos kwetsen zo ongeveer tot core business verheven wordt. Het vriendelijke gezicht van Tim en de beklemmende tekst van de advertentie staan klem naast het logo van GeenStijl.
"GEENSTIJL. Tendentieus, Ongefundeerd en Nodeloos kwetsend."
De woorden priemen me tegemoet terwijl ik Tim in de vriendelijk lachende ogen kijk en de tekst van de advertentie nog eens nalees. Het contrast kan niet groter. GeenStijl is nodeloos kwetsend. Tegelijkertijd is er een jongeman dood omdat hij voortdurend nodeloos gekwetst werd.
Op Twitter kom ik ook nog een reactie tegen van een jongedame die het niet eens is met alle medeleven. Zij noemt Tim een zwakkeling. Eigen schuld, dikke bult. Ongelofelijk, dat zo iemand zo'n ijskonijn kan zijn.
De samenleving is al jaren aan het verharden. Niemand heeft nog oog voor elkaar, iedereen denkt alleen maar aan zijn eigen belang. Andersdenkende minderheidsgroeperingen zijn het doelwit van uitsluiting, discriminatie en pesten. Andersdenkenden staan buiten de maatschappij en zijn vogelvrij. Is er een verband? De jeugd onder elkaar is keihard. Als je iemand niet mag, scheld je hem uit voor kankerjood of homo. De jeugd vindt dat de normaalste zaak van de wereld. Ik niet. Maar wie ben ik?
Dit soort cultuur wordt mede in de hand gewerkt door websites en Internetfora zoals GeenStijl. Maar ook in de media wordt steeds vaker een harde toonzetting gebruikt. Cabaretiers maken snoeiharde grappen. Politici gaan nog net niet met elkaar vechtend over de straat liggen te rollebollen, maar het scheelt niet veel. Respect is tegenwoordig ver te zoeken. De jeugd krijgt dit gedrag gewoon aangeleerd. En de minderheidsgroeperingen zijn de dupe. Niet voor niets zijn de sterftecijfers voor LGBT's hoger dan gemiddeld. Van Tim wordt ook beweerd dat hij homosexueel was. Of het waar is weet ik niet, en het doet er ook niet toe. Kinderen worden wel om minder gepest. Een hazelip, rood haar, een beugelbekkie, of gewoon wat verlegen of sociaal onhandig gedrag. Het is allemaal aanleiding voor pesterijen. Blijkbaar was Tim op één of andere manier ook anders dan de rest, en blijkbaar vond rest dat reden genoeg om hem zijn leven lang te zieken. Net zo lang totdat hij het niet meer zag zitten. En dat was dus deze week.
Overal ontstaan reacties en discussies over de schokkende advertentie. De ouders zouden meer tegen pesten moeten doen, lees ik ergens. Helemaal mee eens. Maar hoe werkt dat in de praktijk? Als een schoolmeester of een schooljuf de ouders aanspreekt op het gedrag van het kind, dan komt het regelmatig voor dat de ouders boos worden. Veel ouders accepteren helemaal geen kritiek op het kind. De schuld ligt altijd ergens anders, maar nooit bij het kind. En al helemaal niet bij de ouders. Bij een tienminutengesprek op school wilde de juf eens een kwestie met mijn eigen zoon aanroeren. Het ging hierbij overigens niet om pesten, maar dat terzijde. De juf roerde de kwestie heel omzichtig aan, en ze was zichtbaar opgelucht toen bleek dat wij als ouders het met haar eens waren. "U moest eens weten hoe vaak ouders boos worden omdat ze geen kritiek op het kind accepteren.", sprak ze zacht. Van de ouders hoef je dus blijkbaar niet zoveel te verwachten.
Het is een teken van de tijd. De maatschappij is enorm verhard, en websites als GeenStijl spelen daar een belangrijke rol in. De jeugd leert er namelijk dat het kennelijk normaal is om hard en kwetsend te zijn. Maar nu een keer keihard duidelijk wordt waar dat toe leidt, huilt GeenStijl tranen met tuiten. Stuitend. GeenStijl zou er goed aan doen om het eigen mission statement nog eens kritisch onder de loep te nemen.
GEENSTIJL. Tendentieus, Ongefundeerd en Nodeloos kwetsend.
Tja. Nodeloos kwetsend. Vertel dat maar tegen Tim.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Tim pleegt zelfmoord en laat een briefje achter waarin hij beweert dat hij zijn hele leven gepest en buitengesloten is. Jij en heel veel andere mensen reageren daar heel emotioneel op. Verschrikkelijk toch?
BeantwoordenVerwijderenMaar is Tim echt zijn hele leven gepest en buitengesloten of denkt hij dat vooral? In zijn briefje geeft aan een goede relatie met zijn ouders te hebben. Die hebben hem dus niet buitengesloten. Hij stond dus in ieder geval niet alleen, maar laat wel zijn ouders die hem altijd steunden, in de steek.
Stel nu, dat Tim inderdaad vaak en veel gepest is en vaak buitengesloten is. Is dat dan een goede reden om uit het leven te stappen?
Als transgender buiten de kast ben ik een fors deel van mijn leven gepest en buitengesloten. Is dat leuk? Nee, dat is niet leuk. Is dat iets om verdrietig van te worden? Ja, die reactie heb je wel, maar is niet erg verstandig.
Wanneer wij als transgenders gepest worden en buitengesloten worden zien als een legitieme reden om eruit te stappen, blijft er niet één transgender over. Dat is precies wat veel van die pestkoppen prima vinden, maar het zou voor ons een reden moeten zijn dat dus in ieder geval niet te doen.
Ik ben transgender buiten de kast of ik wil of niet en dat betekent dat je gepest en buitengesloten wordt. Dat hoort erbij, dat is het logische gevolg. Dat is niets om je druk over te maken, het is wel iets waar je je op in moet stellen en rekening mee moet houden.
De juist attitude voor een transgender (en ook voor niet transgenders die gepest worden) is niet om aan zelfmoord te denken bij gepest worden, maar om te denken: ik laat me niet kapot maken!
Het idee achter het briefje van Tim is dat je niet gepest behoort te worden. Dat is een mooi idee, maar in ieder geval voor transgenders uit de kast, niet erg realistisch. Dus stel je er maar op in dat je wel gepest wordt en wel buitengesloten wordt en leer daar mee om te gaan. Het hoort er nu eenmaal bij.
Dus geen (impliciet) medelijden s.v.p. met Tim en met onszelf.
Hm, dan begrijp je me niet helemaal goed, denk ik. Ik heb geen medelijden met Tim of met mezelf. Ik heb wel medelijden met zijn ouders. Het is verschrikkelijk dat hij die keuze heeft gemaakt en ik kan mij geen voorstelling maken van wat er zich in zijn hoofd moet hebben afgespeeld om tot die keuze te komen. Toen ik Tim's leeftijd had ben ik ook jarenlang gepest en ben ik ook diep ongelukkig geweest. Maar ik leef nog. Jij ook.
BeantwoordenVerwijderenKennelijk maken we een afweging: hoe erg is het leed dat ons wordt aangedaan, en hoe erg is het alternatief? En niet te vergeten: Hoeveel vechtlust hebben we nog over? Voor Tim was het alternatief kennelijk aantrekkelijker, hoe tragisch dat ook is. Je kunt dat zwakte noemen, of een verkeerde reactie, maar feit is dat hij het niet meer zag zitten.
Hoe dan ook, het doet er allemaal niets aan af dat de maatschappij erg verhard is. Neem nou dat voorval met die verpleegster die zelfmoord heeft gepleegd naar aanleiding van dat loltelefoontje van dat radiostation naar het ziekenhuis waar Kate Middleton ligt. Nu zou ik zelf niet eens overwegen om er om die reden uit te stappen, maargoed. De verantwoordelijke DJ's huilen nu tranen met tuiten en zijn op non-actief gezet. Terecht, ze hebben zich misdragen.
Ook op de Nederlandse radio is dat soort vermaak schering en inslag. Je pakt de telefoon, belt een willekeurig iemand op en neemt die persoon in de maling. Succes verzekerd.
Ik heb dus een gloeiende hekel aan dat soort radio, omdat het goedkoop vermaak is over de rug van een ander. Je kunt die ander daarmee in de problemen brengen, dat blijkt nu dus wel. Het is respectloos. Net zo goed als dat het respectloos is om mensen te pesten omdat ze tot de verkeerde groep behoren of verkeerd gedrag vertonen.
En als er één ding is wat ik belangrijk vind dan is het wel wederzijds respect. Iedereen mag van mij vinden wat hij of zij wil, maar ik hoop dat ze me met respect zullen blijven behandelen. Misschien is dat niet realistisch, maar dat wil nog niet zeggen dat ik het dan maar moet pikken als dat niet gebeurt.
Juist dat respect is aan het verdwijnen. Vroeger was respect iets dat je in de opvoeding werd bijgebracht, maar tegenwoordig is het ver te zoeken. Cabaretiers zijn tegenwoordig enorm grof in de mond. Websites als geen stijl verheffen kwetsen tot core business. Zelfs in de politiek is er wat dat betreft iets veranderd, en niet ten goede. Dat is waar ik me druk over maak, en nergens anders over. Dat respectloze is een teken van de tijd en daar kom ik tegen in opstand.
Als ik op school van leerkrachten hoor dat ouders vaak verhaal komen halen omdat ze geen kritiek op hun kind dulden, dan denk ik dat er al in de opvoeding iets grondig mis gaat. Dat blijkt ook wel weer uit dat voorval met de doodgeschopte grensrechter deze week. Die kinderen hebben dus ook geen respect voor gezag. Is dat niet een klein beetje logisch, als je bedenkt dat ouders dus ook al geen respect hebben voor gezag en daarbij hun kind op een voetstuk zetten? En als het kind geen respect in de opvoeding mee krijgt, is een zich verhardende maatschappij het logische gevolg.
Je hebt gelijk dat je moet vechten tegen onrecht dat je wordt aangedaan, maar ik heb een beetje moeite met je stelling dat je jezelf erop moet instellen omdat het erbij hoort. Natuurlijk, negatieve emoties helpen je niet verder, maar een berustende houding ook niet. Je moet anderen kunnen aanspreken op hun gedrag. Dat jij je niet weg laat pesten is natuurlijk prachtig, maar dat neemt niet weg dat degenen die jou pesten blijkbaar een gebrek aan respect hebben. Je hoeft daar niet in te berusten. Jezelf erop instellen en zeggen: het hoort erbij, is niet voldoende. Je mag er best wat van zeggen. Het één sluit het ander niet uit. Sterker nog: door er iets van te zeggen vecht je terug.
Zojuist bekend geworden: Meisje (15) pleegt zelfmoord in bijzijn van klasgenoten.
BeantwoordenVerwijderenBron:
http://www.camilleri.nl/2012/12/fleur-bloemen/
http://www.nu.nl/binnenland/2981555/onderzoek-pestgedrag-zelfmoord-scholiere.html
De 15-jarige Fleur Bloemen uit Staphorst heeft dinsdagochtend voor de ogen van enkele klasgenoten een einde aan haar leven gemaakt. Het meisje sprong op weg naar school voor de trein. Ze zou haar wanhoopsdaad hebben gepleegd omdat ze werd gepest. In een afscheidsbrief zou ze enkele pestkoppen bij naam hebben genoemd.
Goed, we hebben nu dus achtereenvolgens: Tim Ribberink, de als vrouw verklede student van de Universiteit Brussel die verkracht werd, de grensrechter die door een stel 15-jarige etterbakken werd doodgeschopt, de verpleegster in het ziekenhuis van Kate Middleton die het slachtoffer werd van een slechte grap, en nu dit weer. Vier van de vijf personen die ik zojuist noemde zijn dood, de vijfde is verkracht. In alle gevallen is de oorzaak een gebrek aan respect, tolerantie of combinatie van beiden.
En dat allemaal in een maand tijd.
Er zit echt iets scheef in deze maatschappij.